De taal die ouder is dan woorden
Stel je een wereld voor zonder telefoons.
Zonder boeken.
Zonder geschreven taal.
Zelfs zonder woorden.
Hoe maakten mensen elkaar dan duidelijk dat ze blij waren? Dat ze verdriet hadden? Dat ze samen een overwinning vierden of een nieuw seizoen verwelkomden?
Ze bewogen.
Ze klapten.
Ze maakten ritme.
Ze dansten.
Lang voordat we leerden schrijven, was beweging al een manier om verhalen te vertellen. Om emoties te uiten. Om verbinding te maken. Dans is misschien wel één van de oudste talen die de mens kent.
We zijn geboren om te bewegen
Kijk eens naar een klein kind zodra er muziek klinkt.
Bijna niemand hoeft een peuter te leren dansen.
Het lichaam begint vanzelf te bewegen.
Een voet tikt mee.
De schouders gaan los.
Er verschijnt een glimlach.
Dat is geen toeval!!
Ons brein is van nature gevoelig voor ritme. Muziek activeert gebieden die betrokken zijn bij beweging, emotie, herinnering en plezier. Daarom voelen we soms de behoefte om mee te bewegen, nog voordat we erover nadenken.
Bewegen zit in onze natuur.
Moment van reflectie
Denk eens terug aan de laatste keer dat je danste.
Was het op een feestje?
In de keuken terwijl je stond te koken? Met je kinderen? Of misschien helemaal alleen?
Hoe voelde dat?
Misschien hoef je niet eerst te leren dansen. Misschien hoef je jezelf alleen toestemming te geven om weer te bewegen.
Want soms zegt een glimlach, een ritme en een eenvoudige stap meer dan duizend woorden.
En misschien is dat precies waarom mensen al duizenden jaren blijven dansen.
