De taal die ouder is dan woorden
Stel je een wereld voor zonder telefoons.
Zonder boeken.
Zonder geschreven taal.
Zelfs zonder woorden.
Hoe maakten mensen elkaar dan duidelijk dat ze blij waren? Dat ze verdriet hadden? Dat ze samen een overwinning vierden of een nieuw seizoen verwelkomden?
Ze bewogen.
Ze klapten.
Ze maakten ritme.
Ze dansten.
Lang voordat we leerden schrijven, was beweging al een manier om verhalen te vertellen. Om emoties te uiten. Om verbinding te maken. Dans is misschien wel één van de oudste talen die de mens kent.
We zijn geboren om te bewegen
Kijk eens naar een klein kind zodra er muziek klinkt.
Bijna niemand hoeft een peuter te leren dansen.
Het lichaam begint vanzelf te bewegen.
Een voet tikt mee.
De schouders gaan los.
Er verschijnt een glimlach.
Dat is geen toeval!!
Ons brein is van nature gevoelig voor ritme. Muziek activeert gebieden die betrokken zijn bij beweging, emotie, herinnering en plezier. Daarom voelen we soms de behoefte om mee te bewegen, nog voordat we erover nadenken.
Bewegen zit in onze natuur.
Dans is verbinding
In vrijwel iedere cultuur speelt dans een belangrijke rol.
Er wordt gedanst bij geboortes.
Bij bruiloften. Tijdens oogstfeesten. Bij religieuze rituelen. Na overwinningen. En zelfs bij afscheid.
Niet omdat dans alle antwoorden geeft, maar omdat sommige gevoelens groter zijn dan woorden.
Samen bewegen creëert iets bijzonders.
Je kijkt elkaar aan.
Je lacht.
Je voelt hetzelfde ritme.
Voor even verdwijnen verschillen naar de achtergrond en ontstaat er iets wat moeilijk uit te leggen is, maar gemakkelijk te voelen.
Verbinding.
Er bestaat geen verkeerde manier van dansen
Veel volwassenen zeggen: “Ik kan niet dansen.” Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?
Dat we geen choreografie kennen? Dat we geen perfecte passen kunnen maken? Dat we bang zijn hoe we eruitzien?
Misschien zijn we vergeten dat dans nooit begon als een prestatie. Het begon als een vorm van expressie. Niemand vraagt een vogel of hij goed genoeg zingt. Niemand vraagt de wind of hij mooi genoeg beweegt.
Waarom zouden we onszelf die vraag dan wel stellen?
Ritme brengt ons terug naar het moment
Wanneer je danst, gebeurt er iets bijzonders.
Je aandacht verschuift.
Je bent minder bezig met gisteren.
Minder bezig met morgen.
Je voelt de muziek.
Je voelt je lichaam.
Je voelt de mensen om je heen.
Dans nodigt uit om aanwezig te zijn. En misschien is dat precies waarom zoveel mensen na het dansen zeggen dat ze zich lichter voelen.
Niet omdat hun problemen verdwenen zijn. Maar omdat ze er even helemaal waren!
Van binnen naar buiten
Bij yoga begint de reis vaak naar binnen. Je sluit je ogen.
Je voelt je adem.
Je wordt stil.
Dans nodigt uit om diezelfde energie weer naar buiten te brengen. Niet door jezelf te verliezen. Maar juist door jezelf te laten zien.
Waar yoga ruimte maakt van binnen, geeft dans die ruimte een vorm. Het zijn geen tegenpolen. Ze vullen elkaar aan.
Daarom eindigen wij met Latin muziek
Bij Between Breath & Beat Experience beginnen we niet met dans. We beginnen met adem.
Met aandacht.
Met verstilling.
Vanuit die rust ontstaat beweging.
Vanuit beweging groeit vertrouwen.
En wanneer het lichaam zich veilig voelt, wordt dans geen kunstje meer. Dan wordt het een natuurlijke expressie van wie je bent. Niet omdat iedereen dezelfde passen maakt. Maar omdat iedereen zichzelf mag zijn.
Dat is voor ons de essentie van dans. Niet perfect bewegen. Maar vrij bewegen.
Moment van reflectie
Denk eens terug aan de laatste keer dat je danste.
Was het op een feestje?
In de keuken terwijl je stond te koken? Met je kinderen? Of misschien helemaal alleen?
Hoe voelde dat?
Misschien hoef je niet eerst te leren dansen. Misschien hoef je jezelf alleen toestemming te geven om weer te bewegen.
Want soms zegt een glimlach, een ritme en een eenvoudige stap meer dan duizend woorden.
En misschien is dat precies waarom mensen al duizenden jaren blijven dansen.
